ღ شـــــــــازده کـــــــــوچولو ღ

گاه گاهی بیاندیش به فرداهای نیامده و دیروزهای دور

گاه گاهی بیاندیش به گمگشتگی ، به خودمان

به آنچه بودیم ، نه به قصه های بی وزن اینـــــروزها

کلافه و سردرگم، سرنوشتِ ما را در میان پیچ و خم ها گره زده اند ،

گره ای کور ، کورتر از شب گریه های بی تو...

متن سبــــــز رویاهایم را در آن روزها گم کرده ام...

بگو با من ؛

روح آبی تو در کدامین اقیانوس ،

با کدامین عروس ماهی عاشق همبستر است ،

که در دومین سالمــــــرگ هم ،

با گناه ناکرده ام سیاهــــــپوشم...

عمـــــری را

          ورق زده ایم...،

سالـها،

بی تکـــرار...،

بی درنـــــــگ...

.

.

.

ــ  آنی تامل بایــــــد... _

.

.

.

به سطـــــری اندیشـــــه کنیم...

.

.

.

                                                  " صبــــا " 

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند...

.

ستایش کردم ،  گفتند خرابات است...

.

عاشق شدم ،  گفتند دروغ است...

.

گریستم ،  گفتند بهانه است...

.

خندیدم ،  گفتند دیوانه است...

.

.

.

دنیا را نگه دارید ،

می خواهم پیاده شوم...!

مـــــــدّتی ســت

از حوالی دلــــخوشی ها

کـــــوچ کرده ام...

با همان کـــــوله بار همیشــــگی...

ـــ انبـــوه از    انــــدوه حقـــــــــایق... ـــ

          *          *          *

و هـــــــر روز

قــــدم به قــــدم

از رمــق روزمـــــرّگی

فـــــــاصله می گیـــــرم...

          *          *          *

به رســـم

دلــــــــخـوشی هـایِ

خـــــوش باور  ِ

گـــــمشـــــده مان ؛

با دستانِ عــــاشقت،

مــــرا آرامشــــی بنــــا کن...

.

.

.

.

بـــرگی از دلـــــنوشته ها                  

صبــــــا  - تابستان ۸۸ -          

بــلاگـــم یک ساله شد...

.

.

.

بـــــرهنه ،

          بگو بــــــــرهنه به خــــاکم کنند...

          بدانــگونه که عشـــــــق را نماز می بریم...

که بی شـــائبه  و  حجــــــابی   

                               با  خــــــاک

عــــــاشقــــانه درآمیختن می خــــواهم

                                         همـــه ایثــــــــار...

" الـــف. بامــــداد "

.

.

.

روحش شـــاد ،

یــــادش گــــرامی...

چند وقتیه پای قلــــمم شکستـــه...؛

- شـــاید واسه همـــدردی با پایِ شکستــه ی مامان! - ،

 مامان با چوب زیر بغل راه می ره

ولی من با این قلــــم ِ شکستــه  دق می کنم...

افکار و احساساتم توی حباب مغزم مچاله شدن.

و تفــاله های خاموش وار 

بدجوری اعتـــدالِ سکـــوتم رو برهم زده... 

دیگه حتی حوصله خودمم ندارم...

دکترا میگن نوع پیشرفته ای از

سندرم ِ یه جور  "درد ِ مشتــــرکه".

چند وقتیه همــــه گیر شده و

میگن تا درمانش راه درازی در پیشه...

گفتن راه خلاصیش یه جــرعه نفس عمیقه

با طعم بی خیالی ِ افــــراطی.

...ولی هـــربار که فنجونــــو

تا جـــرعه آخــــر ســـر میکشم،

فقــــط طعــــــم ِ گس ِ

یه هـــوای مـــــرده ست و بـــس.

نفســــم گــــرفته  هـــــم نفس...

تشنـــــه ی یه مشت طــــــرح خنـــــده م...

         بی کنـــــایه...،    بی گـــــلایه...

نفســـــم گـــــرفته...

 .

.

.

بــــــرگی از دلــــــنوشته ها/

صبـــــــــا  - تابستان ۸۸  

من درد در رگــــــانم،

حســـــرت در استخــــــوانم،

چیزی نظیر آتش در جــــانم   پیچید...

      *         *         *

ســــرتاســــر وجود مــــرا   گــــوئی 

 چیــــزی بــــــهم فشــرد

تا قطــره ای به تفتگی خــــورشید  

 جوشید از دو چشـــمم...

از تلخـــی تمامی دریـــاها، 

در اشـــک خود ســــاغری زدم...

      *         *         *

آنان به آفتــــــاب شیفته بودند،

زیــــرا که آفتـــــاب

تنهـــــاترین حقیقتـــــشان بود...

احســـــاس ِ واقعیّتـــــشان بود...

با نـــور و گــــرمی اش

مفهـــــوم ِ بی ریـــایِ رفـــــاقت بود...

با تابنـــــاکی اش

مفهـــــوم ِ بی فـــــریب ِ صداقت بود...

      *         *         *

 ـــــــ {  ای کاش می توانستند

           از آفتــــاب یاد بگیـــــرند

            که بی دریغ باشنــــد...

                                در دردها و شــــادیـــــهاشان

                                حتــــی با نان خشکــــشان. ـــــــ

            و کــــــــاردهایشــــان را

            جز از برای قسمت کردن

             بیــــــــــــرون نیاورند... }

      *         *         *

افســـــوس!

آفتــــاب

مفهــــوم بی دریغ عــــدالت بود.

و آنان به عــــدل شیفته بودند...

و اکنـــون

با آفــــتاب گـــونه ئی

آنان را

اینـــگونه دلــــفریفته بودند...

      *         *         *

ای کــــاش می توانستم

خونِ رگـــانِ خود را

من  قطره قطره قطره

بگـــــــریم،

تا بـــــاورم کنند...

      *         *         *

ای کـــــاش می توانستم

ـــ یک لحظـــه می توانستم ای کـــاش ـــ

بـــر شــــانه خود بنشــــانم

این خلــــق ِ بی شــــمار را

گـــــرد ِ حبـاب خـــــاک بگــــردانم،

تا با دو چشــــم ِ خویش ببیننـــــد

که خـــــورشیدشــــان کجــــاست،

و بـــــــاورم کنند...

ای کــــــاش می توانستم...

" الـــــف. بامــــــداد "

موسیقی متن زندگی اکثر کسانی که می شناسم،

-از جمله خودم-،

در گام مینــــور نوشته شده...

.

اتّفاقاتی که در زندگی می افته،

در واقع اصواتی هستند

که در این موسیقی شنیده می شن...

.

آدم های اطراف هم مثل نوازنده ها می مونن،

و البته این قابلیّت رو دارن

که سازهای مختلفی بزنن...

.

همه طوری بهش عادت کردن،

که دیگه متوجه اش نیستن...

.

خیلی کم پیدا می شن کسائیکه

موزیک متن زندگی شون رو می شنون...

.

البته در بعضی میزان ها گام عوض می شه،

امـــّا سریع برمی گرده...

.

میزان هایی که در گام ماژور نوشته شدن،

خیلی کم هستن...

.

بعضی ها فقط ریتم می زنن؛

کسائیکه همیشه هستن،

ولی تغییر زیادی تو زندگی نمی کنن...

.

بعضی ها بیس زندگی ات رو تشکیل می دن.

و بعضی ها هم تمپـــو رو کم و زیاد می کنن...

.

بعضی ها فالش می خونن...

.

بازم می گم؛

جای نوازنده ها مدام عوض می شه...

.

این ما هستیم

که باید خودمونو با موزیک وفق بدیم...

.

گاهی اوقات هـــارمونی بدجوری بهم می ریزه...

.

گاهی باید گوشاتو بگیری که کمتر بشنوی...

.

گاهی هم باید تمام حواست رو جمع موزیک کنی...

.

.

.

موسیقی بدون نوازنده به وجود نمی یاد،

بهتــــره نوازنده های قوی انتخاب کنی،

که موزیکت بهتــــر از آب دربیاد...

.

هــــر چند، هرکاری کنی،

گامت عوض نمی شه...!

.

.

.

و در پایان...؛

سکــــــــــوت....!

خــــــدایا کفــــر نمی گویم ،

.

.

پریشـــــــانم ،

.

.

چه می خــــواهی تو از جــــانم ،

.

.

.

مرا بی آنکه خود  خواهم ؛

.

.

اسیــــــر زندگی کردی...

.

.

.

.

خــــــداوندا  تو مســـــئولی ،

.

.

.

خــــــداوندا  تو می دانی

.

.

که انســـــان بودن و ماندن

.

.

در این دنیــــــــــــــا ،

.

.

چه دشوار است...،

.

.

.

چه رنجی می کشد آنکس که

.

.

انســـــان است و

.

.

از احســـــاس سرشار است...

.

.

.

.